• ZUID

DE WACHTKAMER

Mijn hart is op. Ik heb een nieuwe nodig.

Al zes jaar lang wacht ik kalm op het bericht dat er een donorhart voor me gevonden is.

Ik kan dat goed, wachten, ik leef, ik schilder, ik heb lief.

Mijn beperkingen geven me kracht.

Maar sinds augustus 2019 sta ik zo een beetje bovenaan de wachtlijst en dat heeft het wachten enorm veranderd. Het idee dat ik iedere minuut van de dag gebeld kan worden en dan alles uit mn handen moet laten vallen om zo snel mogelijk

op de operatietafel te geraken heeft een verlammend effect.

Ik begin aan niks meer, zie nergens nog belang van in,

zelfs mijn eetgedrag lijd aan de mogelijkheid van dat telefoontje.

Op het moment dat ik me besef dat ik niet veel meer doe dan ademhalen gebeurt er iets.

Ik moet iets doen, ik moet tekenen, tekenen om de angst te bezweren,

tekenen om te bestaan. Ik ga mijn verhaal optekenen,

ik ga een strip/graphic novel over het wachten maken.

En ik ben vertrokken.



Zo begon het en sindsdien sta ik iedere dag weer fluitend op om aan een nieuwe tekening te beginnen. Ik teken het verleden, het ziekenhuis, de LVAD die me in leven houdt,

ik teken de pillen die ik slik.

Ik teken mijn dagen door. Het verhaal groeit mee met het wachten.

Inmiddels meer dan 40 tekeningen verder.

Het coronavirus komt onze kant op.

Op 1 maart zijn er 10 besmettingen in Nederland.

Er ik wacht nog altijd op het telefoontje.

En dan gaat het snel.

En de IC bedden lopen vol.

Ik besef me dat ik nu niet gebeld ga worden.

Dit is niet de tijd voor een harttransplantatie.


Nu is het wachten tot dit voorbij is

en het wachten weer kan beginnen.

Ik ben van slag en moet mn bestaan

opnieuw vormgeven.

Wordt vervolgd, zodra ik weer weet

hoe ik het moet tekenen.


Bastiaan



0 keer bekeken

© 2017 by bastiaan zuid created with Wix.com